Te persoonlijk..?

Laatst liet ik een vriendin een stuk lezen dat ik geschreven had over hoogsensitiviteit met het verzoek of ze kritische feedback wilde geven. In dat artikel stip ik (heel kort, heel algemeen) aan dat ik een jaar of 7 geleden burn-out ben geweest en dat dat een pittige tijd was, zowel op fysiek gebied als mentaal.

Het was een inleidende alinea, niet meer dan een uitleg om te laten zien wat mijn weg is geweest voordat ik trainingen ging geven en waarom ik het zo belangrijk vind om hoogsensitieve kinderen te leren dat ze prima zijn zoals ze zijn, dat ze zich niet sterker of stoerder hoeven voor te doen.

Haar reactie na het lezen van de tekst “nou, je bent met die burn-out wel heel erg persoonlijk”. Ze zei niets over de rest van het stuk, alleen over die ene alinea. 
In eerste instantie was ik verward “wat had ik ook alweer geschreven en hoezo was dat heel erg persoonlijk?” – “Waarom zei ze niets over de rest van de tekst?” Even twijfelde ik, had ze gelijk? Was het te privé? Niet relevant? Ze leest veel teksten, zou het waarschijnlijk beter weten dan ik..?

Maar ik herkende een typische HSP-valkuil bij mezelf:
“Oh jee, de ander vindt iets. Dan pas ik mijn verwachting / mijn houding / mijn mening / mijn idee, of in dit geval: mijn tekst, wel aan. Die ander moet zich prettig voelen, het goed vinden, de relevantie zien, etc.”

Ik las de regels nog een keer. En ik kon eigenlijk niet anders dan glimlachen en denken “als je dit al persoonlijk vindt..” Kortom, de tekst blijft staan. Het laat namelijk precies zien waarom ik doe wat ik doe en waarom ik het belangrijk vind dat we hooggevoelige kinderen leren dat ze precies goed zijn zoals ze zijn, met hun prikkelgevoeligheid en intuïtie.

Voor mij betekent hooggevoeligheid onder meer dat ik verbinding zoek met mijn omgeving, privé en zakelijk. Verbinding creëer je als je je de ander een stukje van jezelf laat zien, je kwetsbaar durft op te stellen, zoals ik in die ene alinea doe en tijdens trainingen. Het levert me vaak verrassende gesprekken op, mooie momenten.

Van huis uit krijgen we vaak mee dat je je vuile was niet buiten hangt. Vuile was staat niet eens zozeer symbool voor problemen, maar voor kwetsbaarheid. Je houdt je groot, laat niet zien dat je wel eens verdrietig of bang bent. Niemand zit te wachten op jouw ‘gedoe’. Die gedachte speelde een rol bij de reactie van m’n vriendin vermoed ik. En ik herken dat wel.
Maar zou het niet mooi zijn als we
 ‘zonder maskers’ contact kunnen maken met anderen? Als we kinderen leren dat ze hun vuile was best eens buiten mogen hangen en zich niet hoeven schamen als iets tegenzit. Dat er dan juist  onverwacht een goed gesprek kan zijn of door een grapje wat lucht in de situatie komt?

Het is bijna Sinterklaas, we gaan een drukke periode in die z’n weerslag heeft op ons energieniveau. Los van alle maatschappelijke discussies is dit voor kinderen een spannende tijd waar een zweem van geheimzinnigheid om hangt. Waar ook verdriet kan zijn omdat er geen geld is om Sinterklaas te vieren of omdat familie er niet bij kan zijn.
Merk je dat een kind niet zo lekker in zijn/haar vel zit, ga eens in gesprek. Wees niet bang een stukje van jezelf te tonen. Maak verbinding, zonder maskers.

Ik wens je een gezellige tijd toe! 

Hartelijke groet,
Irene

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close